Uykuya Cesaret

Gece buz gibi… İnsanlar ayrı soğuk. Bilerek yapıyor olamazlar ama nerde kaldı benim kahvem? Sigara da amma zararlı şeymiş sanki hiç kötü alışkanlığımız yokmuş gibi. Kahvem ve sigaramı buluşturmayalı bir hayli zaman olmuştu. Ne de çok özlemişler birbirlerini. Biraz mağdur oldular; dayak yemişçesine. Özlem tokatlamış her bir yerimizi. Zedelenmiş vücutlarımızın birkaç yeri ama biz acı çekmeyi seviyorduk çünkü alışmışlık vardı bizim duygularımızda. Sahi ya, duygularımız da zedelenir mi? Diyelim ki acı çekiyoruz, neden bu kahve soğuk? Ne zaman duygulardan söz etsem, kahvemi içmeyi unutuyorum. Lakin sigara yakmamışken…

Ateş yavaş yavaş mumu eritiyor. Galiba sabah oluyor. Benim biraz kendimi zamana bırakmam gerekiyor; çok zamanım olduğunu söylüyorlar. Ne diyeyim ki ben onlara. Ateşimi söndüremem. Biraz daha muma ihtiyacım var. Gece biraz daha serinleşti sanki. İnsanların sıcaklığı kaybolalı baya bir zaman oldu. Kendi sıcaklığımda ısıttım kahvemi ve yaktım sigaramı. Zippodan çıkan gazın kokusu kafamı biraz daha güzelleştirdi.

Hadi cesaret edelim de biraz uyuyalım. Kafam güzelken hiç çekilmem.

İyi geceler…20130917_032927

Reklamlar