Nerdesin Amca?

Küçüklüğümde mahallenin aşağısında büyük bir bahçe vardı. Yaşlı amcanın teki sürekli ilgilenirdi o bahçeyle. Soğuk zamanlarda sebzelerin üzerini naylon örtüyle kapatırdı. Öyle yapınca üşümüyorlarmış sebzeler. Elemanlara bir araya toplandığımızda, hele ki paramız da varsa mutlaka bakkaldan gofretleri alır o bahçenin kenarına otururduk, ta ki amca bizi kovalayana kadar. Gofretler yenir, bitirilir ve herkes başka bir şeylerle uğraşmaya başladığında, piçin teki cebinde sakladığı gofreti çıkarır yemeye başlardı. Doğru zamanı beklerdi ve en can alıcı anında vururdu bizi. O Piçin ruh halini, ya da amacını hiç bir zaman çözemedim. Hiç bir zaman o tür bir insan olmadım. Olamadım. Beklemeyi sevmiyorum çünkü, tez canlıyım. Mesela hiç para biriktiremem ya da dolapta pasta varsa yemeden uyuyamam.

Ama o yaşlı amca gibi olmak isterdim yaşlandığımda. Azmine hayrandım o adamın. Gerçekleşme ihtimali çok küçük şeyler için bile saatlerce uğraşabiliyorum mesela ya da değer verdiğim şeylerin uğruna acı çekebiliyorum. Eğer bir gün sebze yetiştirirsem soğuk günlerde üşümesinler diye üzerlerini örteceğim.

Az önce o bahçenin kenarına oturup patlayan şeker yedim.  Amca yok artık. Bilmiyorum, belki ölmüştür. Eve geldim sonra, ayaklarım üşüdü.

Reklamlar