Biraz Cesaret?

Çocuklukta korkularımız vardı bizim. Eve giderken annemize ya da babamıza hesap vermelerimiz. Üzerimizi kirlettiğimiz için, o an nasıl eve gideceğimizi düşündüğümüz günler vardı.

Hayat bize çocukken oyun oynamaya başlamıştı meğer. Daha top oynamanın heyecanını yaşarken, zile basıp kaçma heyecanı varken, içimizde köşede bir yerde korkular birikirdi. Sanki büyüyünce geçecek gibi hissederdik.

Aslında bizim cesarete ihtiyacımız vardı. Nasıl cesaretleneceğimizi bilmeden, küçücük ellerimizle yumruk yapar atarlanırdık. Bazen kime, neye kızdığımızı bilmeden küsmelerimiz de vardı.

Hadi söyle bana; ben de yaşadım o duyguları de. Çünkü; Bir çocuğun korkularına cesaret edememesi gibi çekiniyorum ben de.              Bak… Sessiz kaldım, bu çığlık atan cümlelerimde…

Reklamlar